Rodríguez Rivero sobre «La genealogía genocida del franquismo» en 'Babelia'

Rodríguez Rivero sobre «La genealogía genocida del franquismo» en 'Babelia'

Na súa colaboración no suplemento «Babelia» de El País na súa edición do 15 de marzo, o escritor, editor e comentarista cultural Manuel Rodríguez Rivero fíxose eco de La genealogía genocida del franquismo, o libro de Antonio Míguez Macho, membro de Histagra. Rodríguez Rivero cualifica a obra de Míguez Macho como un «solvente ensaio» e «unha importante achega a un debate que non cesa» na que «traza unha iluminadora xenealoxía do concepto de práctica xenocida».

En «¡Por allí (y por aquí) resoplan!» Rodríguez Rivero reflexiona sobre o «accidentado debate en torno á memoria histórica e o negacionismo e as dificultades para chegar aos máis mínimos acordos entre as posicións antagonistas. E escribe: «Todo o mundo está de acordo en que aquí houbo unha guerra terrible con vencedores e vencidos, pero a partir de aí o consenso histórico parece diluírse entre o sentimento do agravio irredento e o negacionismo. Entre os escollos que dificultan o desenvolvemento dun debate proveitoso ao redor da memoria histórica non é menor o da interesada confusión terminolóxica: como explica Antonio Míguez Macho no seu solvente ensaio La genealogía genocida del franquismo (Abada) non é o mesmo, nin adquiren a mesma gravidade, a “represión” (que a houbo, inevitablemente, en ambos os bandos) que os “crimes contra a humanidade”, os “crimes de guerra” ou o xenocidio. Míguez Macho apunta que, na Guerra Civil e na inmediata posguerra, os que dispuxeron da intencionalidade, a capacidade e os medios para levar a cabo o seu propio proxecto de exterminio (xenocidio) do grupo social considerado inimigo (os “roxos”, no seu caso) foron os sublevados. Non é que no bando que se lles enfrontou non existisen, unha vez crebada pola guerra a legalidade republicana, importantes pulsións xenocidas (contra os “fascistas” ou os “burgueses”), senón que houbo motivos que impediron que puidesen concretarse “na práctica dun xenocidio”, aínda que, como ocorreu entre os que vencerían, tamén alí cometéronse actos que merecen o cualificativo de “crimes contra a humanidade” (asasinatos de civís) e “crimes guerra” (violación das leis da guerra). Míguez traza unha iluminadora xenealoxía do concepto de práctica xenocida, compara a violencia estatal “masiva” do “caso español” coas doutros Estados (incluíndo os comunistas), analiza o negacionismo como estratexia ideolóxica constante das prácticas xenocidas, e describe as actuacións políticas e xudiciais que se produciron en España nos últimos anos relacionadas co noso recente e tráxico pasado. Unha importante contribución a un debate que non cesa.»

Gardado en Publicacións 25 de marzo de 2014 | sen comentarios

Sen comentarios

 

Subscribirse ao blog por rss

A navalla suíza
Responsable
Universidade de Santiago de Compostela
Colaboradores
Universidade de Vigo Universidade da Coruña Deputación de Lugo
Patrocina
Feder Xunta de Galicia
Deputacion da Coruña As Pontes de García Rodríguez